Dr Ewald Stefan Pollok - Bzdury o Auschwitz

Pod takim tytułem ukazał się wywiad redaktora Krzysztofa Ogioldy z „Nowej Trybuny Opolskiej” (18.04.2006) z rzecznikiem prasowym Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu  p. Jarosławem Mensfeltem 

K.Ogiolda: Ministerstwo Kultury zaproponowało, by na liście światowego dziedzictwa UNESCO w nazwie „obóz koncentracyjny Auschwitz” znalazło określenie, iż był to obóz niemiecki i nazistowski. Jak pan ocenia protesty środowisk żydowskich przeciw tej inicjatywie?

J.Mensfelt: Na szczęście była tylko jedna taka wypowiedź - wiceprezesa Światowego Kongresu Żydów. Jego sugestia, że odpowiedzialność za powstanie obozu i za to, co się  w nim działo, spada na polskich robotników, którzy budowali baraki. Tak samo jak stwierdzenie, że Polacy przyzwalali biernie na funkcjonowanie obozu.

K.Ogiolda: O odrzucenie wniosku władz polskich wystąpił Związek Ludności Narodowości Śląskiej, gdyż w otwartym na nowo w lutym 1945 r. obozie Polacy więzili Niemców i Ślązaków...

J.Mensfelt: Tę wypowiedź można włożyć do tego samego koszyka. Nieszczęsne jest samo stwierdzenie, że obóz został otwarty ponownie. Sugeruje ono bowiem, że na nowo ruszyły krematoria, komory gazowe i selekcje więźniów. Jest prawdą, że po wojnie grupa jeńców była przetrzymywana w infrastrukturze Auschwitz. Bardzo mało wiadomo jednak o tym, co się tam działo oraz czy byli tam Niemcy, Ślązacy czy folksdojcze. Obozem zarządzało sowieckie NKWD i nawet nazwisko komendanta nie jest dziś znane.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Z dużym zdziwieniem przeczytałem wypowiedź p. Mensfelta, jak by nie było fachowca, który zapytany o powojenną historię obozu w Oświęcimiu powinien potrafić ją wyjaśnić.

Najbardziej zdziwiony jestem tym, że rzecznik prasowy obozu mówi nieprawdę. Wygląda na to, że wiele osób opowiada to, czego nie było a zaprzecza faktom.

Przykładowo profesor Witold Kulesza, który musiał odejść z IPN-u, mijał się z prawdą historyczną, jak pisze Gaz. Wyborcza. Także w sprawie powojennych obozów często mówił nieprawdę. Jego odpowiedzi na moje listy miały także sporo historycznych nieścisłości. Teraz to samo czyni rzecznik prasowy Obozu w Oświęcimiu.

Na temat obozów w Polsce, w tym również w Oświęcimiu, pisaliśmy już kilka razy, mimo to spróbujemy raz jeszcze wyjaśnić niektóre sprawy, by także rzecznik prasowy dowiedział się, co działo się po wojnie w obozie w Oświęcimiu. 

Po upadku hitlerowskiej dyktatury Oświęcim istniał w dalszym ciągu jako obóz dla jeńców wojennych i osób cywilnych

Obóz dla ludności cywilnej w Oświęcimiu istniał od lutego 1945 r. do kwietnia 1947 a jeniecki do 1948. Przy czym trzeba wyjaśnić, że obozem jenieckim zajmowali się Rosjanie, a dla osób cywilnych założony został przez PUBP (Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego) w Bielsku – Białej. Był on w strukturach MBP, podlegał COP w Jaworznie a nadzór sprawował Wydział Więziennictwa i Obozów WUBP w Krakowie. Był to obóz II klasy i wykorzystywano tu infrastrukturę poniemieckiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. W 1945 r. obóz w Oświęcimiu podlegał właściwości terytorialnej Specjalnego Sądu Karnego w Krakowie.

W obozie więzieni byli Ślązacy, Niemcy, Austriacy, Ukraińcy, volksdeutsche. Jego pojemność ustalono na 1.500 osób.

- Według statystyki MBP z czerwca 1945 r. w grupie dzieci do lat 13 i starców było 97 osób, w tym 2 Niemców, 1 Ukrainiec i 94 volksdeutschów.

- Wg. stanu na 11 września 1945 r. w obozie w Oświęcimiu przebywały 1094 osoby, w tym między innymi volksdeutsche II grupy - 633 osoby (247 mężczyzn, 386 kobiet), Volksdeutsche III grupy -30 mężczyzn i 10 kobiet. Było tam również 6 obywateli austriackich.

- W 1945 r. decyzją SSK w Krakowie zwolniono 101 więźniów tego obozu.

- 21 stycznia 1946 r. uwięzionych było 772 osób.

Podam przykłady, by przedstawić je p. Mensfeltowi.

W Mikulczycach k. Bytomia, zagarnięto z ulicy p. Alfonsę Buchta i wywieziono do Oświęcimia. Kiedy p. Buchta wróciła z powrotem do domu, nowa władza w osobie burmistrza p. Gawlika powiedziała do jej męża: „Dowej pozór na Twoja baba!”

Z tej samej miejscowości wywieziono dwie córki dra Niebischa do tego samego obozu, gdzie były gwałcone.

Z Hałcnowa (dawniej Alzen) wywieziono do Oświęcimia p. Józefa Jancza, który już do domu nie powrócił, bo zmarł 9 listopada 1945 r. na „niewydolność mięśnia sercowego” jak napisano w odpisie zupełnym aktu zgonu wydanego przez USC Oświęcim. Jako miejsce zgonu podano „Oświęcim-Brzezinka - obóz Państwowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego.” Pochowano go tego samego dnia, bez podania miejsca spoczynku. Nie mając bliższych danych, trudno było zrobić sekcję zwłok, by stwierdzić prawdziwą przyczynę zgonu.