Dr Tomasz Kamusella - O Schlonzsku i nacjonalizmie

Po ponad dekadzie pracy nad dokumentem, w 2005 r. Sejm przyjął Ustawę o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym. Ustawa ta poraz pierwszy w dziejach prawodawstwa polskiego dała definicyjne rozróżnienie między mniejszością narodową i etniczną; tj. kategoriami wprowadzonymi przez Konstytucję RP z 1997 r. Wedle art. 2.1 za mniejszość narodową uważa się taką, która utożsamia się z narodem dysponującym własnym państwem narodowym. Podług art. 2.3 mniejszość etniczna to taka, która nie ma własnego państwa narodowego, lecz w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli RP językiem, kulturą lub tradycją oraz dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji, jak i ma świadomość własnej historycznej wspólnoty etnicznej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę.

Wypisz wymaluj, definicja mniejszości etnicznej pasuje jak ulał do Slązaków czy Kaszubów. Jednak, tak samo jak w przypadku mniejszości narodowych, ustawodawca dołączył listę mniejszości etnicznych, które mogą korzystać z dobrodziejstw ustawy, są to: Karaimowie, Łemkowie, Romowie oraz Tatarzy. Wszystkie te grupy są nieliczne, a największa z nich to Romowie z liczbą 13 tyś. członków wg spisu z 2002 r. Ponadto Karaimowie wyznają własną judaistyczną religię. Łemkowie są wyznania greko-katolickiego lub prawosławnego, a Tatarzy to Muzułmanie. Za to w przeważającej mierze katolickich Romów wyklucza się ze spójni narodu polskiego z powodu powszechnej dyskryminacji i uprzedzeń rasowo-kulturowych.

Nasuwa sie podejrzenie, że Slązacy i Kaszubi nie mają wyboru i muszą być Polakami, bo ich grupy liczą po co najmniej kilkaset tysięcy członków, którzy w przeważającej mierze są wyznawcami katolicyzmu. Klasyczna etniczna definicja "prawdziwego Polaka", mówi, iż to przecież nie język ojczysty Slązaków czy Kaszubów, lecz nie mają oni tutaj nic do gadania, bowiem polscy politycy i językoznawcy ustalili, iż śląski i kaszubski, to nie żadne języki tylko dialekty języka polskiego. Tym to sposobem, bez pytania o zdanie samych zainteresowanych, uczyniono z nich regionalne grupy narodu polskiego. Nic to, że od XVI w. rozwijało sie odrębne od polskojęzycznego piśmienictwo kaszubskie i śląskie. Powyżej wspomniana ustawa w końcu uznała istnienie odrębnego języka kaszubskiego, lecz kosztem decyzji liderów ruchu kaszubskiego, iż w spisie z 2002 r. Kaszubi winni deklarować wyłącznie narodowość polską. Jedynie 6 tyś. z nich podalo, że są narodowości kaszubskiej. Nawet nie rozważano poczynienia w ustawie podobnego zapisu na rzecz języka śląskiego, bowiem w spisie 173.200 Slązaków podało, iż są członkami śląskiego narodu.

Jak można mówić, że jakiegoś narodu i języka nie ma, chociaż są?

Cóż, prawo to prawo, i można je tak stanowić, by było wygodne dla ustawodawcy i jego celów, niezależnie od rzeczywistych uwarunkowań. Dlatego według polskiego polityka mówiącego o Sląsku białe to czarne, a czarne to białe, bo tak przeciez stanowi prawo. Przymusowa polonizacja wciąż trwa, chociaż we wspołczesnej Polsce tyle słów poświęca się konieczności ochrony rożnorodności kulturowo-językowej. Lecz to puste frazesy przejęte ze słownictwa zachodnioeuropejskiej polityki, za którymi w Polsce nie idą czyny.

A tak dla otrzeżwienia, jeśli wziąć wyżej wspomnianą ustawę i zastosowac jej wykładnię do interpretacji przeszłości, to przed 1918 r. polski naród nie istniał, a jedynie polska mniejszość etniczna, i to tylko wtedy gdyby władze Austrii, Niemiec i Rosji zdecydowały się umieścić Polaków na liście mniejszości etnicznych chronionych przez tą ustawę. Inaczej Polacy stanowiliby grupę regionalną narodu austriackiego, niemieckiego lub rosyjskiego. Dziwi więc, że ustawodawstwo demokratycznej Polski musi być bardziej represyjne wobec Slązaków, niż ustawodawstwo państw rozbiorowych było kiedyś względem Polaków.