Światowiec - Polska republiką bananową ?

Niedawno, bo zaledwie we wrześniu ubiegłego roku zamieściliśmy w naszej gazecie artykuł E.S. Polloka "Pojednanie polsko-niemieckie?" (do przeczytania również w tym numerze), w którym autor zastanawiał się, czy strona Polska faktycznie chce pojednania i jeżeli tak to na jakich zasadach? Dalsze rozważania na ten temat prowadzi Światowiec.

Polscy politycy przez ostatnie 8 lat robili wszystko, by na temat Centrum przeciw Wypędzeniom mówiono tylko to, co oni uważali za słuszne. Centrum było w Polsce jednym z trzech dyżurnych tematów wyczerpujących kwestie polsko - niemieckie.  Co jakiś czas jeden z nich wywlekano na forum i znowu zaczęło się bicie w niemiecki bęben. Przy okazji Polacy, którzy z polityką nie mieli, czy też nie chcieli mieć nic wspólnego, musieli wysłuchiwać krótszych czy dłuższych złośliwych monologów polityków. Ci na górze są przekonani o własnej nieomylności a jednocześnie mają Niemcom za złe, że coś takiego jak Centrum chcieli pokazać światu.
  Nie przemyśleli, iż w ten sposób niszczą zaledwie kiełkujące ziarnko polsko-niemieckiego pojednania. Nie przemyśleli także tego, że Niemcy dotychczas ustępowali i zawsze mówili tak, bo czują się winni tragedii polskiej w czasie wojny, mimo że to zrobili ich ojcowie i dziadkowie. A co by się stało, gdyby Niemcy za którymś razem doszli do wniosku, że za daleko idzie polskie obrażanie sąsiada i obrócili się do nich plecami? Polska zostałaby sama w centrum Europy, bo sklócona jest już z Rosją, Białorusią, Czechami, Niemcami, Litwą. Nie zapominajmy, że to Niemcy wprowadzili Polskę do NATO, do UE i to, że Niemcy często naprawiają polskie potknięcia prezydentów, premierów, posłów na europejskich salonach politycznych.
  Zdawałoby się, że sprawa Centrum nigdy nie zostanie doprowadzona do pozytywnego końca. Politycy polscy byli przekonani - nie patrząc na fakty -  że Niemcy chcą pokazać Polskę w niekorzystnym świetle i ujawnić co złego władze polskie zrobiły po wojnie. Nie mogli przecież dopuścić do tego, żeby nieskazitelna biel polskiej racji stanu i tradycji chrześcijańskiej obrzucona została błotem.
  Tak było do niedawna. Nagle sytuacja się zmieniła, kiedy Niemcy potrząsnęli sakiewką i zgodzili się na wyremontowanie Westerplatte i wybudowanie muzeum historii polskiej w Berlinie. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki problem Centrum dla Wypędzonych zniknął. Ci którzy jeszcze niedawno pluli w kierunku granicy na Odrze nagle zmienili zdanie, mówią i piszą, a dlaczegoż Niemcy nie mogliby, przecież to historia. Nasza wspólna historia.
  O co więc przez te 8 lat chodziło? O sprawy polityczne, o nieporozumienie historyczne czy o pieniądze? Jak wszyscy widzimy - przykro mi zwracać na to uwagę - ale tylko i wyłącznie o pieniądze. Nie o dobrosąsiedzkie stosunki a o szmal i oby go było jak najwięcej. Czy dlatego Polska, stojąca wg. własnego mniemana na straży moralności, żąda od Niemców zapłaty za prawo upamiętnienia ich rodaków skatowanych, pomordowanych, wypędzonych po wojnie z terytorium obecnej Polski.
  Pozostały jeszcze dwa tematy dyżurne - gazociąg pod Bałtykiem i Powiernictwo Pruskie - o ile Polska nie wymyśli sobie czegoś nowego, a to jest bardzo prawdopodobne.
  Wydaje mi się, że sprawa rury z gazem szybko zostanie załatwiona. Strona niemiecka proponowała kilka razy podłączenie się Polsce pod rurę, a Polska łaskawie zechce się teraz na to zgodzić - wcześniej mimo propozycji Angeli Merkel nie chciała tego zrobić, bo przecież otrzyma gaz z Norwegii a podłączając się, nie miałaby możliwości politycznego krętactwa. Niemcy jeszcze dołożą do tego, że Polska się podłączy, odpowiednią ilość dewiz i również ten problem zniknie.
  O co więc chodzi w związku z tą podbałtycką rurą? Tylko i wyłącznie o pieniądze. O pieniądze, które płaci się wówczas, gdy taka rura przechodzi przez kraj tranzytowy. A że to są spore sumy, więc o nie Polska walczyła. Nie wypadało powiedzieć, że chodzi o szmal, więc wyciągano różne sprawy by niby udokumentować swoje racje.
  Należy tu przypomnieć, że o sam gaz nie chodzi, gdyż przez Polskę idzie już gazociąg Jamalski do którego Polska jest dołączona. Od tego jamalskiego gazociągu buduje się za unijne pieniądze odgałęzienia do Szczecina (29,2 mln euro), Niechorza (9,2 mln euro), magazyn gazu Mogilno (4,6 mln. Euro), gazoport Świnoujscie (120 mln euro), gazociąg ze Świnoujścia do Szczecina (18 mln euro), Gdańska (61.6 mln euro), magazyn gazu w Kosowie  k. Gdańska (21 mln euro), gazociąg z Włoclawka w kierunku Gdyni (12.8 mln euro), Wrocławia (47,9 mln euro), magazyn gazu w Wierzchowicach k. Wrocławia (49,5 mln euro), nitka z Piotrkowa do Twarogu koło Katowic (21 mln euro), nitka z Gostynina do Płońska (12,8 mln euro), nitka Gostynin-Płońsk (12.8 mln euro) a do tego most energetyczny Polska-Litwa (196,2 mln euro), ropociąg Odessa-Brody-Płock (150 mln euro). Razem 745.6 milionów euro.
  Jest jeszcze drugi aspekt bałtyckiej rury. Gdyby szła przez Polskę, to mogłaby być narzędziem, do politycznych nacisków. Gdyby Niemcy nie chciały tak tańczyć jak Polska zagra, wystarczyłoby przykręcić zawór. Miałoby się w ręku kurek szantażowy,
  Jak można wierzyć sąsiadowi, który nie chce być partnerem, tylko robi wszystko by skłócić się z sąsiadami. A że Polska jest prawie ze wszystkimi sąsiadami skłócona, to już mówi samo za siebie, że nie jest stabilnym i przyjemnym partnerem.
  Tę tezę zapewne pomogą udowodnić i zrozumieć poniższe dwie notatki z polskiej prasy:
"Lech Kaczyński miał być mediatorem pomiędzy Łotwą i Litwą w sprawach granicznych. Spotkanie prezydentów Łotwy i Polski miało trwać pół godziny. Pierwszy zabrał głos Lech Kaczyński. Przez 20 minut przekonywał, by Łotwa ustąpiła Litwie w sporze granicznym. Prezydent Vike-Freiberga była wyraźnie zakłopotana. Po 20 minutach doszła wreszcie do głosu, próbując zmienić temat
- Panie Prezydencie, od 20 minut mówi Pan o stosunkach łotewsko-litewskich. Może wykorzystamy pozostałe 10 minut, by porozmawiać o stosunkach łotewsko-polskich?- zaproponowała.   Lech Kaczyński się uniósł: Prezydent 1,5 milionowego kraju nie będzie narzucać prezydentowi prawie 40-milionowego kraju, o czym mają rozmawiać". Po tych słowach wyszedł.
  A drugi problem, to sytuacja jaka wynikła w czasie szczytu w Brukseli, kiedy to z Lechem Kaczyńskim nie można było konstruktywnie pertraktować i by rozmowy nie upadły, a Polska nie została z nich wyeliminowana "prezydent Francji, premier Luksemburga oraz przewodnicząca wówczas UE kanclerz Angela Merkel wyszli do drugiego pokoju, by zadzwonić do Jarosława Kaczyńskiego, z którym prowadzili dalsze negocjacje.
- To straszny policzek. Przecież to prezydent stał na czele polskiej delegacji. Tymczasem potraktowano go jak figuranta. Inna sprawa, że okazał się niezdolny psychicznie i merytorycznie do prowadzenia negocjacji - mówi polski dyplomata..."
  Z prasy dowiadujemy się o kolejnych gafach: "Incydent wydarzył się w Chorwacji po katastrofie samolotu CASA. Wylatując z Zagrzebia, prezydent z nikim się nie pożegnał, nie zauważył chorwackich oficjeli na lotnisku. Podczas konferencji prasowej ogłosił, nie wiedzieć  czemu, że Chorwacja wejdzie do UE w 2011 r. choć daty nikt jeszcze nie ustalił."
  I jak tu traktować Polskę poważnie? Czy można wierzyć temu, co wykluwa się na polskich salonach politycznych? Aż strach się bać co wykluje się jeszcze.