Dr. Ewald Stefan Pollok - Burza w polskich mediach !

Po ukazaniu się na stronie www.Silesia-schlesien.com dwóch artykułów: p. A. Rocznioka ”Rasistowskie poglądy p. Mensfelta i E.S. Polloka „Bzdury o Auschwitz”, rozpętała się burza w polskich mediach. Nagle sprawa powojennego obozu w Auschwitz stała się ważnym tematem w kilku gazetach (Nasz Dziennik Warszawa, Dziennik Zachodni Katowice, Dziennik Polski Kraków), mówiono na ten temat w radiu Katowice i w Krakowie. Wypowiedzieli się znani polscy przedstawiciele świata polityki, kultury, nauki, jak prof. Władysław Bartoszewski, poseł Zbigniew Zalewski przewodniczący sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych, Minister Kultury Kazimierz Michał Ujazdowski oraz rzecznik prasowy Muzeum Obozu w Oświęcimiu p. Mensfelt. Co jednak ciekawe, żaden z nich nie mówił na temat powojennego obozu Auschwitz, o którym pisaliśmy, a w którym zamknięto po wojnie ludność cywilną pochodzenia śląskiego, niemieckiego, austriackiego i ukraińskiego.

   Poseł Z. Zalewski był „uprzejmy” wyjaśnić, że „nie wolno zestawiać Holokaustu, eksterminacji ponad miliona ofiar, z przetrzymaniem ludności niemieckiej”. W naszych artykułach nie było słowa na temat Holocaustu. Pisaliśmy o powojennym polskim obozie Auschwitz-Birkenau. Dziwnym jest, że  pytani odpowiadają na nie zadane pytania.

Minister K.M.Ujazdowski stwierdził, że to jest „Skandal, uderzenie w prawdę historyczną”. Nie wyjaśnił jednak o jaką prawdę historyczną mu chodzi. Bo to, że po wojnie zamknięto w Oświęcimiu osoby cywilne, które tam zmarły tragicznie, jest prawdą historyczną, której jednak w dalszym ciągu wiele osób nie chce przyjąć do wiadomości. Politycy idą w zaparte, twierdząc że po wojnie w Oświęcimiu (Auschwitz-Birkenau) nie było obozu prowadzonego przez Polaków.

Najbardziej zaskoczył mnie jednak prof. Bartoszewski, który jako więzień Oświęcimia (19 września 1940 został zatrzymany na Żoliborzu w masowej obławie zorganizowanej przez hitlerowców. Od 22 września 1940 więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau -numer obozowy 4427. Z obozu został zwolniony 8 kwietnia 1941) powinien pamiętać realia życia obozowego, nie wypowiedział ani słowa w obronie osadzonej tam po wojnie ludności cywilnej. Czyżby nie wypadało mówić o tym, co się w Polsce wówczas działo, by nie kalać własnego gniazda, czy też są jeszcze inne motywy Jego milczenia? Może jednak chodzi o to, by nikt się nie dowiedział o tym, co działo się po wojnie za polskimi obozowymi drutami i jak traktowano w nich ludność cywilną wielu narodów. A przede wszystkim by te wiadomości nie dotarły do UNESCO! 

Pytani mówili jedynie o tym, że nie można torpedować sprawy zmiany nazwy Obozu Auschwitz-Birkenau, na „Były Nazistowski i Niemiecki Obóz Koncentracyjny Auschwitz-Birkenau”.

Zaskoczony jestem również następną wypowiedzią prof. Bartoszewskiego: „Jak można krzywdę tysięcy i śmierć kilkuset osób traktować tak samo jak zamordowanie milionów w ramach zaplanowanej polityki państwa”.

Tym zdaniem prof. Bartoszewski przyznał, że również po wojnie ludzie umierali w Auschwitz. Jest to bardzo ważne stwierdzenie. A po drugie, czyżby prof. Bartoszewski chciał przekonać nas do jakiejś chorej tezy, że śmierć kilkuset czy kilku tysięcy więzionych cywilów, ofiar powojennych polskich obozów jest nieważna, a ważne jest tylko to, co zrobili inni?  Proszę pamiętać, że w samych Łambinowicach zginęło ponad 1.600, w Świętochłowicach ponad 1800 osób. Wiele ofiar pochłonęły również Potulice, Jaworzno i w 1255 innych powojennych obozów rozsianych po całym kraju a utworzonychi i zarządzanych przez Polaków.

Włos mi się na głowie jeży, gdy pomyślę, że osoba ciesząca się tak wysokim autorytetem, twierdzi, iż powojenna śmierć w polskich obozach kilkuset czy kilku tysięcy osób nie jest warta zastanowienia. Czyżbyśmy już tak nisko upadli?

Uważam, że należy wskazać wojennych i powojennych morderców i uczcić pamięć wszystkich ofiar Obozu w Auschwitz, wojennych i powojennych, a nie dzielić ich na lepszych i gorszych.

Czytając polską prasę ma się wrażenie, że dwie osoby, p. Roczniok i Pollok zamierzają stronie polskiej zrobić na złość i zablokować zmianę nazwy obozu. A tak nie jest. Raz jeszcze wyjaśnię o co chodzi.

27 stycznia 1945 r. do obozu weszły wojska rosyjskie i ocaliły resztki więźniów osadzonych  tam przez stronę niemiecką. I zdawałoby się, że skończyła się ludzka gehenna, która trwała tu przez kilka lat. Nikomu by wówczas nie przyszło do głowy, że znajdzie się ktoś, kto zarządzi, by w tym miejscu grozy, miejscu śmierci setki tysięcy Żydów (975.000 wg. danych dr Piper z Muzeum Auschwitz, można sprawdzić w polskich encyklopediach wydanych po 1990 roku), Polaków (75.000) i innych narodowości (75.000 osób), po raz wtóry, tym razem w czasie pokoju, uczynić miejscem kaźni.